گروهى از شیعیان رى نزد امام صادق علیه السلام آمدند، حضرت فرمود: آفرین بر برادران ‏ما از اهل قم. آنان گفتند: ما اهل رى هستیم. ولى امام همان جمله پیشین را تکرار فرمود. و ادامه داد: «الا ان لله تعالى حرما و هو مکه. الا ان لرسول الله‏حرما و هو المدینه الا ان لامیرالمؤمنین حرما و هو الکوفه الا ان حرمى و حرم ولدى‏بعدى قم الا ان قم کوفتنا الصغیره. الا ان للجنه ثمانیه ابواب ثلاث منها الى قم.تقبض فیها امراه هى من ولدى و اسمها فاطمه بن موسى. تدخل بشفاعتها شیعتناالجنه باجمعهم‏». براى خداوند حرمى است که مکه است، حرم رسول، مدینه حرم امیرمومنان کوفه است وحرم من و فرزندانم قم است. بدانید قم کوفه کوچک ماست. بدانید بهشت هشت در داردکه سه در آن به سوى قم است. بانویى از اولاد من در آنجا وفات مى‏ کند که نامش فاطمه دختر موسى است. همه‏ شیعیان ما به شفاعت او وارد بهشت مى ‏شوند. (بحارالانوار ج57 ص217) 

حضرت معصومه علیها السلام در مدینه در ماه ذی قعده سال 173 ق. متولد شد.پس از 25 سال این دومین فرزندی بود که دست لطف پروردگار به نجمه عنایت می فرمود. امام کاظم(علیه السلام) به خاطر عشق و علاقه ی خاصّی که به حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام) داشت، نام دختر تازه به دنیا آمده ی خود را «فاطمه» نهاد.

فاطمه(علیها السلام)  ده سال بیشتر نداشت . پدر سفر بود. حج رفته بود . همان زمان گروهی از شیعیان شهرهای دور برای دیدن امام موسی کاظم(علیه السلام) آمده بودند. سوالاتی هم داشتند. وقتی فهمیدند امام(علیه السلام) مدینه نیست، خیلی ناراحت شدند. اما دلشان نیامد همان طور دست خالی بروند. سوالاتشان را در برگه ای نوشتند و به فاطمه(علیها السلام) دادند که اگر امام(علیه السلام) تا چند روز آینده بازگشتند پاسخ دهند.

گفتند قبل از رفتن برای گرفتنش می آیند. دوباره آمدند و امام(علیه السلام) هنوز نیامده بود. سوالاتشان را گرفتند که بروند. اما کاغذ را که باز کردند، جواب همه سوالات نوشته شده بود. کامل، درست، مستدل. کار فاطمه(علیها السلام) بود.

 توی راه برگشت امامشان را دیدند. بعد درباره جواب سوالات گفتند. امام(علیه السلام) برگه را گرفت، پاسخ ها را خواند، بعد لبخند زد و سه بار گفت: فداها ابوها..؛ پدرش به فدايش.

تاریخ فقط یکبار دیگر این جمله را شنیده بود. از زبان رسول خدا(صلی الله علیه و آله) برای فاطمه اش. حالا موسی بن جعفر(علیه السلام) می گفت برای فاطمه اش. و دیگر این جمله در حق کسی تکرار نشد.